Nenos de Letonia sen pañais

Acabo de recibir este email de xente que esta axudando a outra xente en Letonia. A crise económica que sufre este país non se fala aló das fronteiras porque a prensa letona apenas existe:
Riga, Latvia, 4 de decembro 2009
“Hai unha casa de nenos sen pais en idades de 0-5 anos e para ano novo non teñen cartos para pañales. O orzamento lles chega soamente ata o venres, sábado e domingo. Os que queran mercar pañais poden deixalos a Kolumbs, na miña oficina ou no meu traballo. Dende alí os pode levar un cólega meu”.
Pero a realidade é todavía máis preocupante.

Nesta data publiquei coa axuda inestimable do xornalista alemán Thorsten Pohlmann a nova que dous magos levaron a cabo dentro dun proxecto organizado por Maris Kiselovs co nome de Butterfly Effect. Daquela xa se denunciaba o que están a padecer os nenos letóns no seu país. Hoxe a crise económica é moito máis evidente.

12/4/09 2:00:21 AM; Delmi Alvarez: RIGA; LATVIA; 17APR09. Jelena and Genadijs Palchevski with Beatriz.; On the general situation in Latvia; Budget cuts have affected the handling possibilities of the kindergarden in Latvia substantially further budget cuts; which are current discussed and planned to come in force later this year include cuts of up to 40 percent will deteriorate the already fragile situation further; and will lead in the closure; reorganization or privatization of the state run kindergarden. Kindergarden receive from the state 400 lats per child per year at the moment; which is up to 25 per cent used for electricity and communal cost of the kindergarden facility.; At the current subvention rate; 1.20 lat per person per day is available for food and beverages; only because of donors and gifts the kindergarden is able to feed the children; If the budget cuts will be realized; many kindergarden can’t upheld their services ans will have to be closed; State policy; The state urge the kindergarden not take further children; also in those cases when the children suffer from bad (parental) care due to the influence of alcohol; drug abuse and other; while the kindergarden have plenty of capacity left; Economic and social situation in Latvia; A Hugh number of children are desperately waiting for a place at a state run kindergarden; with waiting times from up to several years; The costs of private kindergarden are between 150 – 250 lats per month; which many parents can’t afford; even if they are both full time working.; At the moment; there are five state run kindergarden left in Riga; (not included other social welfare centers)

Optimization process will likely further reduce the number of the kindergardenThe kindergarden we visited is only allowed to keep the children until their 2nd birthday; the pedagogues argue that they should be able to stay until the 6 birthday; then when they are leaving for school; Three of four persons attending the interview did not agree or feel that they are subject of any kind of discrimination; yet people are also afraid to speak out and loud about the problems because they fair harassment from higher levels or to be punished otherwise or even to be fired; but the; rumors are; that money is willingly or unwillingly directed more towards latvian schools; resulting in the service stop of state run “russian schools” who slowly but suddenly will run out of money and have therefore to be closed (which is favored by some politicians) The lack and absence of strong interest groups like labor organizations; lobby groups etc; make pedagogues weak and without real representation within the government; as governmental workers; they are official not allowed to strike; and with very week labor laws; they fair to voice they concerns open; an average worker at the kindergarden receives 170 – 200 lats Nett per month; 250 – 300 euro; which is slightly higher then official minimum living standard set by the government.; The average working week is 40 hours a week although the situation is worsening; people try to keep optimistic.; They are one of the most popular and serious illusionists in Latvia. They work in this field more than 18 years. They took part in many international illusionits competitions; and have grand-prix. Organizers even invite them to open international competitions; (that shows a really big authority and mastery of those artists). Actually; on the beginning of April Jelena and Genadijs Palchevski and photographer Maris Kiselov started large charity campaign “Butterfly effect”; that is planned till the end of November and will be PanLatvian.; The aim of this campaign is to help children from children’s home to integrate into society when become 18 years old and have to leave this institution and to attract the attention of society to this problem. Problem is that today children from children’s home don’t receive help of psychologists or carieer specialists; that would help them to understand; what should they do when they come of age and have to develop their live on their own. They just face the real live when they are 18. Not all of them are prepared for that. So Jelena and Genadijs Palchevski and Maris Kiselov decided to organize campaing “Butterfly effect”; that will ilclude many elements: 1) charity concerts of Palchevski in all Latvia’s children’s homes (about 60 institutions).

This weekend there will be the first concerts.; Photographer Maris Kiselov (www.marimoart.lv) will take pictures of children during the concerts. In September will be organized exhibitions of the best and impressive pictures and presentation of the photo album; that will be given to people for donations; 2) during all the campaing people can donate money; that later will be used for attracting psychologists or carieer specialists to work with children from children’s home. We have polled all the; children’s home in connection of their material needs and all of them arepublished on the blog of this campaign http://www.efekts.blogspot.com/ -unfortunately; it is only in latvian at the present moment. So everyone; who; can help whith material stuff; can contact children’s homes directly and help. Organizers believe that if everyone will help just a little bit (oneperson will give money; the other will spend the day with children; ththird will present to children footwear or computers; that they need and so; on); results will be large! That’s why campaign is called “Butterfly effect”.; We are very opened to the cooperation in coonection with this project. Whatwe need is to make this campaign visible – informing people about the possibility to take part in this campaign.

2009© Delmi Alvarez
2009© Thorsten Pohlmann

Abuso de poder na Gate A6

O morro da aeronave de Air Baltic a esquerda. As portas da A6 abertas. O personal fascistoide da empresa NOVIA actuaron con abuso de poder e crearonlle a SAS un problema cun cliente.

08:00hs. Aeroporto de Copenhague
As compañías aéreas poñen o asunto de voar cada vez máis difícil. Dende a gando-bus de Ryanair ata a nacional Iberia, pasando por Air Baltic, Aeroflot, Sas e outras. Para millóns de persoas no globo terraqueo o avión converteuse nun medio de transporte imprescindible pero tamén para outros tantos  subir a un avión producelle un trauma que as aerolíneas estudan con moita atención.

Onte embarquei en Washington DC, nun Airbus, o aparato ía case valeiro ata Copenhague. O vó faise moito máis levadeiro cando se sae as 5.20 da tarde e se chega ao destino europeo pola mañán cedo. O capitán antes de pechar as portas avisou de que teríamos que esperar por uns pasaxeiros que estaban pasando o control de seguridade e o de pasaportes e prometeu darlle caña para recuperar o tempo perdido na espera. A espera foi de uns quince minutos. Por fin o aparato despegou lixeiro e cada cal buscou un lugar para dormir xa que como decia ia moi valeiro.

A chegada a Copenhague estaba para as 07.15 e aterramos as 07.30, un gran retraso e unha gran mentira do comandante cando prometera axustar o tempo para chegar a hora ao destino. O Airbus fixo a súa rutina de taxi (cando circula dende a pista ata o aparcamento) pero outra demora por culpa dun Air Greenland tivonos outros oito minutos mais sen desembarcar. A xente estaba desesperada dentro do avión xa que moitos tiñan o tempo xusto para ir dunha terminal a outra (ongas distancias) nun corto período de tempo. Agás sexas un corredor de fondo a meta non a consigues no aeroporto de Copenhague en al menos nun tempo de 10-15 minutos, xa que tes que pasar polo control de seguridade e un de pasaporte.

Eran as 07:38 am e corría ata terminal 1, porta A6. Salvei un control de seguridade sen problema, e o de pasaporte a primeira. Cheguei a porta A6 ás 08:00 hs en punto (o avión tiña hora de saída para esa mesma hora). Un home con rasgos asiáticos e barba con corte Jimmy Hendrix paroume de súpeto e me dí: Mr. Álvarez? sí, dixenlle, “o estiven chamando tres veces pola megafonía, non vai a poder embarcar”. Derrumbeime. Vín que as portas seguían abertas e que o persoal de handling (o que lle leva ao comandante da nave a lista final de pasaxeiros, factura de combustible etc) todavía estaba en contacto coas portas abertas do aparato. “E como vou a chegar dende a porta C 128 noutra terminal ata a porta A6 na terminal 1?” espeteille, “nada, a súa actitude non vai a nigures”, dixome. E quedei peor do que estaba e preguntándome actitude? cal actitude? a de que me chamen polo autoparlante e non poda xustificar que estou salvando obstáculos? kafkiano.

Quedeime en terra co que todo iso reporta. Recrimineille que o noso avión esperara por tres pasaxeiros e me dixo que non era o seu problema. Dixenlle que o avión dende que eu cheguei a porta A6 estivo 10 minutos co handling e que neses casos se le pregunta ao comandante acerca da incidencia. A situación era desesperante como a de milleiros de pasaxeiros nos aeroportos do mundo que se atopan con persoal deste tipo. Alí chegou un novo home da empresa NOVIA que me deu a razón e non sabía como decirlle ao seu cólega que metera a pata. Dalí fun a supervisora de NOVIA que me dixeron que a culpa era toda miña por non ter apurado dabondo (cando dixo isto pareceume todavía máis kafkiano, pero entendo a posición da fulana que quería ante todo salvar o seu cú).

De NOVIA pasaron o pataca quente a SAS, a emisora do billete que en menos de 10 minutos xa me daba outro billete novo, pero por outra compañía e a Praga!, e de Praga a Riga. Cheguei as 14.20. Sen a equipaxe, sen o trípode da cámara e moi cansado.

Hai moitos trucos para evitar este tipo de situacións e todo ten que moverse dende o propio aparato que leva retraso e o seu responsable, o comandante que vía radio soluciona a situación na medida do posible.

Un dos truco máis practicados por cólegas viaxeiros e fotoxornalistas é o de decir que padece un problema de xeonllo (menisco por exemplo) e precisa asistencia en cadeira de rodas. Se se consigue (habitual) a saída do avión xa che espera unha persoa que é o encargado de deixarte na outra porta e comunica por radio aos cólegas que leva un pasaxeiro con problemas de desprazamento. Nunca o utilicei e non falla.

Hai outros métodos pero “non estou autorizado” a comentalos. O mellor sempre é nestes casos utilizar a picaresca e obrigar a compañía aérea a ofrecer un bo servizo. Moitas delas saben do problema e si se trata de máis dun pasaxeiro xa poñen a unha persoa a saída da aeronave para facilitar as cousas. A equipaxe apareceu en Riga as 20.00 pm en perfecto estado.

En varias ocasións extraviaronme a equipaxe. Unha a máis gorda foi na ruta con Iberia dende Madrid a Cuba con parada técnica en Santo Domingo (República Dominicana). Viaxabamos xuntos daquela co empresario Alfonso Paz Andrade e iamos a La Habana. A mala del apareceu despois dunha semana, xa cando regresaba e a miña nunca máis. Neses casos tes que empezar de novo, refirome a mercar roupa interior, camisas, camisetas, etc. O trauma é grande.

Noutra ocasión foi nunha viaxe co proxeco Camiño de Santiago a Sicilia co gallo da presentación da exposición, Un Camiño, 14 olladas. A mala coa equipaxe desapareceu e estiven co posto dous días. Tiven que ir a unha tenda a mercar o mínimo para estar presentable e non foi doado atopar algo que me seducira. De regreso a Riga e desconfiando das promesas que daba Air Baltic, decidín ollar pola miña conta en Milano, o aeroporto de escala entre Sicilia e Letonia e voulá! alí estaba a  miña mala, agochada entre centos delas esperando un destino infeliz (a queima nun forno).

As compañías terán que cambiar de actitude co consumidor-pasaxeiro ante os desagravios cos clientes. Dende o problema de mínimo espazo entre dúas cadeiras ata a falta de comprensión cos pasaxeiros. Non teño queixa da tripulación de cabina, son traballadores e fan o seu traballo o mellor que poden, e con todas as limitacións que a empresa da para desenvolver o seu cometido.

O abuso de poder das compañías aéreas cos pasaxeiros tamén pode ser unha cuestión de actitude.

Sometido ao Jetlag no sofá da casa, con Nerito deitado aos meus pes e Signe planchando orella, deleitome  navegando polos blogs  de amigos e aconsello este post de Invando Vagalumes, sobre a visita de Feijoó a Barcelona e  “Apuntes en sucio” do cólega Manuel Jabois.

Sigo con moita curiosidade o asunto de Aminetu en folga de fame no aeroporto de Lanzarote. No wikipedia podese ler a denuncia feita na comisaría de policía e non ten desperdicio.

*Por dúas veces e segundo ano consecutivo quedei maravillado coa Southwest Airlines. Levan a equipaxe de balde, cantan vilancicos, o comandante avisa de que imos ver Ovnis, e os auxiliares de vó son totalmente extravertidos, tanto se meten contigo como che piden o número de teléfono para quedar a tomar un viño.