The Himba

The Himba documentary project

Many years ago I had been captivated by the visual anthropology and the ethnography, and finally in 2014 I began a university degree. I didn’t had a academic preparation till that time, but i read a lot, and my library is full of elementary classic authors in different languages. Books are the best friends. With the born of our twins Isabella and Elsa, work and studies stopped my professional and personal life for a long time, but I’m still alive and reading.

This teaser of a documentary about Himba people, was filmed in tapes with Sony Z1 in 2009. I arrived Namibia on November, hot and tropical weather. A namibian photographer advice me to paid for a permit to the Namibia Film Commission, otherwise you will be banned from the country. Following his indications I traveled to Windhoek and paid a expensive fee. With the permit in my hand I did come back to Walbis Bay.

To travel around Africa you need a lot of common sense, have skills, drive in all kind of roads (with the steering wheel on the right) , and of course have a spirit of adventure, because everyday you learn something that you will never forget. In Africa, the stupidest of actions can mean sudden death, there is not hospitals or doctors in the middle of nowhere, and its very recommended buy a good insurance that takes you by helicopter or plane to nearest help/health center.

I arranged the long trip and with the help of several good friends in Walbis Bay, load food, maps and advices I was ready to go, but suddenly I got a unknown and rare African tropical disease that left me in the bed a week. I found myself very tired, with a terrible pain in the chest and cough. Even taking medicines was not able to improve my health.

After a week, still sick, with a slow recovery in the house of best friends, I decided get up and drive by myself to the 701 kms to Opuwo, alone but with the best friend tank Toyota “donkey” drinking a lot of water, fruit, and sharing my 38C fewer with my own playlist of rock music played in the radio tape. I wanted a non stop trip, but there are always circumstances along the way, including a run over a herd of goats (by fortune no kill any), avoiding snakes crossing the road, faster rabbits, and killing thousands of mosquitoes or insects that were stuck and crushed in the bonnet and crystals of my Toyota. Of course as well, a few chickens, lucky for them that escaped from the big tires of the “donkey”. I paid for some damages to the locals (you can’t run away without pay to the owner). Anyway you’re forced to stop and check the situation. Money go out from the pockets and you can leave the scene of the “crime” relaxed, otherwise the police will put you in the jail. It is very typical anywhere in Africa, the animals are running in freedom and we are guilty of that, even if they crossed the roads suddenly.

When I arrived to Opuwo the car show a warning light about the engine. I found a mechanic, they booked a spare part that was delivered days ago and repaired, Meanwhile I did stay in a hotel where I knew some guys of a NGO.

Some things happened during that days, and it could be a book in the future about this adventure. When you travel by Africa you can find all kind of people and your life is about money, diamonds, gold, alcohol and girls. By fortune I knew a best friend Elia Jimmy Tolu fixer and good person that helped to me a lot. In fact, I recommended him to many people that asked when they went on anthropological expeditions to study the Himba. If you decide to gone your own business without a good fixer and guide for sure, you will be lost, and soon, without water, mobile phone (not network covering) and food, you will be a nice piece of meat for the thousands of animals and insects that roam hungry everywhere.

With the help of Jimmy we reach Epupa falls, a paradisiac place, border with Angola, and we spent a time traveling and living, visiting the many small villages where live Himba people, not easy access, impossible to find if you don’t go with a person like him. So, we worked together in this project to be broadcasted in the TVG, but, in 2009 the galician government changed, and our project went to the paper bin. It happens to many filmmakers, authors, photojournalists, writers, scientifics: “nobody is a prophet in their own land”, said recently a good friend from Magnum’s agency in London. and its true.

I never went back to Himba land to film the next chapters of how this amazing african tribe lives. In fact, the Himba people will be destroy by the tourism, that brings them all kind of deseases, HIV, alcohol, batteries for radios, lighters, and other stuff from “civilized and developed countries”. It is creating a need to survive, instead of the logical and natural process of their progress. All tapes filmed was downloaded to a hard disk and they are sleeping the eternal dream. Maybe someday I will have the good mood to edit the complete documentary, which was intended to be an ethnographic work for public use.

The teaser show a few minutes of whole documentary.
Thank you so much for watch it and share.

Reference: I read as much I can about The Himba people, and there is a spanish anthropologist that know them very well: Francisco Giner Abati.


Posted in Uncategorized

O proxecto do Camiño de Santiago

Screen Shot 2017-06-09 at 7.29.00 PMNo 1999 vivía en Londres, estudaba inglés, traballaba na diáspora como camareiro e era un fotoxornalista freelance máis das axencias AFP e AP que percorrían en bicicleta as rúas da capital londinense na procura de novas e fotos que vender. Os sábados cortaba a herba nun cemiterio da segunda guerra mundial e ao mediodía bebía té con galletas de manteiga xunto cos meus compañeiros de traballo.

Un día escribín un proxecto sobre documentar o camiño de Santiago a un xornal galego co que xa colaborara en outras ocasións. O director respondeu a miña carta aprobando a idea orixinal de camiñar desde Roncesvalles até Compostela enviando crónicas e fotos. Daquela non existía internet, e tampouco cámaras dixitais, o traballo era ao máis puro clásico estilo do reporterismo, papel e película.

Deixei Londres, levei conmigo a bicicleta (chegou destrozada nun voo de Iberia) e comecei a camiñar en Roncesvalles. Levaba unha mochila, dúas Nikon FM2, película en cór e caderno para as crónicas da viaxe. Enviaba ss películas xunto coas crónicas feitas a mán vía paquete postal e correo urxente, a redacción do xornal, concretamente ó departamento de fotografía, do que Manolo Blanco era o xefe.

Despois de 28 días de pateo cheguei a Compostela e unha semana máis tarde o director do xornal aprobaba a segunda viaxe desde Lisboa documentando o pouco que se coñecía do Camiño Portugués, que daquela comezaba en Oporto. En Lisboa durante unha semana adiqueime a ler moito sobre a viaxe de Confalonieri e puiden mercar mapas militares, seguindo os pasos do manuscrito da viaxe do sacerdote italiano Juan Bautista Confalonieri realizado entre 1592 e 1597.

Para realizar a viaxe o máis semellante posible e pasando polos lugares que citaba o italiano, tracei unha ruta sobre os mapas cartográficos e procurei fotografar detalles que documentaran o seu paso. Nunha aldea moi perdida do camiño atopei unha restauración dunha igrexa citada no manuscrito que tiña inscripcións no granito da cuncha de Santiago, así como outros detalles que nos achegaban a unha posible tésis da auténtica ruta dos peregrinos a Compostela. Confalonieri realizou o seu camiño en base ao viaxeiro alemán Jerónimo Münzer que o fixera un século antes.

A idea en xeral, era aportar documentación para unha posible publicación sobre a apertura do camiño desde Lisboa. As críticas recibidas as crónicas desta viaxe de case 28 días eran moi destructivas, sobre todo no aspecto de ter documentado o día a día o que acontecía, e o que vivía, xa que até aquela data ningún xornalista percorrera a pé a ruta que todavía non existía. Os datos que partillaba do camiño portugués (camiños, aldeas, puntos de interese) eran para que os futuros viaxeiros, peregrinos ou non, as tiveran en conta para a súa viaxe. Daquela non existían albergues para camiñantes, e pernoctar como un auténtico peregrino impoñía dormir ao pairo e ver as estrelas dos ceos de setembro. Entre Lisboa e Fátima a xente entendía a peregrinación, pero a partires do santuario de peregrinación portugués a xente non entendía o de facer o camiño a Santiago. Moitos dos ancestrales lugares de paso dos antigos peregrinos eran agora estradas polas que circulaban moito camión e coches, resultando moi perigoso para os camiñantes.

Ao goberno do PP daquela non lle gustou moito como se facía este camiño, xa que eles, inventores do Xacobeo, tiñan os seus propios profetas e mesías para falar do seu gran negocio. Falar diferente era un sacrilexio, así que unha vez rematado o camiño portugués a pé, varios colegas do xornal explícaronme detalladamente o parecer da dirección e achegados. O Estado mesiánico puña de novo en marcha o seu aparato mediático e aniquila a intención do xornalista de publicar un libro sobre o Camiño portugués. Entre aqueles tempos e os de agora non cambiou moito a cousa, os caciques seguen a estar manexando a política desde as súas poltronas e moven os seus fíos para decir que os camiños de Santiago lles pertenecen, chaman aos xornalistas en nómina e fotografían e escriben dos 200 metros que percorreu tal político no respectivo camiño a Santiago.

No 2006 vivía en Letonia, e o novo goberno de esquerdas convídame a levar outro novo proxecto sobre o Camiño co gallo do Xacobeo no 2010. Estudiei o tema e fixen a proposta de engadir outros autores, fotógrafos galegos e europeos, en total 14 autores entre homes e mulleres, moi políticamente correcto.

Publicaronse libros, imprimironse centos de imaxes e se gardaron en caixas feitas a medida para levalas polo mundo adiante. No 2009 a dereita gañou de novo as eleccións e o proxecto sufriu moitos cambios. A promoción que fixeran os de esquerdas sobre a importancia dos Camiños no Xacobeo, mudou de nome e significado. Cando antes se convidaban ós autores a presentar unha exposición agora se lles obviaba, e eu deixei de existir como comisario e fundador do mesmo.

Hoxe en día non se sabe donde están as fotos, non hai novas de que esten expostas en outros países ou mesmo no museo das migracións. Un auténtico e único tesouro que tantos autores documentaron con diferentes e personais olladas, atopase nalgún lugar que so algúns coñecen, escondéndoo ao público que merece ter a oportunidade de disfrutalo.




Posted in Uncategorized


Remexendo nos centos de libros na biblioteca na casa da miña nai en Vigo atopei estas tres xoias de Marga Ledo Andión aka A Cicatriz Branca imprescindíbeis para calquera fotoxornalista ou documentalista. O de fóra non sempre é o mellor. Partillo polo ben merecido que o ten a súa autora.

Outros autores:

La cámara Lúcida: Roland Barthes.
El mensaje fotográfico. Roland Barthes.
Philosophie de la photographie: Henri Van Lier
L’acte photographique: Philippe Dubois
La fotografía como documento social: Gisele Freund
Sobre la fotografía: Susan Sontag


Posted in Uncategorized

Fidel, La Habana e a amizade do pobo galego con Cuba

Fidel e Fraga Iribarne en La Habana, 28 setembro de 1991. A dereita do comandante está Vicente López de la Hidalga, e a esquerda Gunmersindo Rico, embaixador de España e Fraga Iribarne. Tambén se pode ver perto de La Hidalga a Alfonso Paz Andrade.

Fidel e Fraga Iribarne en La Habana, 28 setembro de 1991. A dereita do comandante está Vicente López de la Hidalga, e a esquerda Gunmersindo Rico, embaixador de España e Fraga Iribarne. Tamén se pode ver perto de La Hidalga a Alfonso Paz Andrade.

Fidel e Fraga Iribarne en La Habana, 28 setembro de 1991. A dereita do comandante está Vicente López de la Hidalga, e a esquerda Gunmersindo Rico, embaixador de España e Fraga Iribarne. O encontro entre ambos políticos vira da mán do galego de Ourense Eduardo Barreiros que residía na illa exiliado do seu país de orixe. Dacordo aos meus apuntes na libreta de campo por alí estuveron os xornalistas Manuel Rivas, Alberto Avendaño, Oscar París, e outros que viron de Galicia para cubrir a visita. Entre 1989 e 1991 vivín en La Habana levando a cabo o proxecto “Cuba o último bastión, a loita dun pobo” que acadaría o Fotopres de La Caixa. Aquela iniciativa partira de conversas con Xosé Manuel García Crego e a asociación de Amigos do pobo cubano en Vigo. Houbo moita xente impicada naquel proxecto do que se publicou un cartafol de imaxes en branco e negro cunha pequena exposición nunha sala do Concello de Vigo na praza da Princesa. A miña prezada colega e amiga Maria Xose Porteiro tivo moita complicidade naquel proxecto asi como outras persoas e amigos que traballaron arreo na transición a democracia e das que a mesma historia xa as ten esquecidas. Posiblemente un libro deste proxecto algún día.
© Delmi Alvarez

Posted in Uncategorized


nea-vysaaTransmigrantes é un proxecto de fotografía documental (2003-2016) sobre a emigración a Europa por persoas ou grupos de persoas procedentes de Asia e África que foxen da miseria, fame ou conflitos bélicos nos seus respectivos países de orixe. Este proxecto podería ser un máis dos que xa existen e pretende que coa entrega de cada serie de imaxes o espectador razoe e xulgue desde a súa perspectiva persoal uns feitos que actualmente ocorren e que xa son parte da historia da humanidade. O fin que se persegue é o educacional, como unha mostra máis do que a fotografía documental pode aportar ás diversas ciencias para o seu estudo e como testemuños dunha época do século que vivimos.

O proxecto:

Posted in Uncategorized

Encontros de fotografía nadal 2016

screen-shot-2016-11-18-at-10-45-40-amEncontros de fotografía no Nadal 2016

Seminarios/Obradoiros de fotoxornalismo e fotografía documental con Delmi Alvarez

Delmi Alvarez lanza unha proposta para profesores, educadores, asociacións, fotógrafos emerxentes, estudantes e curadores de fotografía interesados en organizar seminarios/obradorios de fotoxornalismo e fotografía documental en Galicia entre o 26 e o 30 de Nadal 2016.
Cada Encontro: máximo 3 horas
Lugar: En calquer punto da xeografía galega
Organiza: os grupos interesados
Participantes: mínimo de 10
Obxectivos dos encontros: falar de fotografía, plantexar e resolver dúbidas, crear bo ambente de discurso fotográfico.
Temática: A edición gráfica, producción das grandes reportaxes documentais (foto e video).
Proxección dunha selección de imaxes do último proxecto documental Transmigrants 2003-2016
Revisión de cartafoles

Para máis info contactar con delmi

Posted in Uncategorized

As dous Galizas

“E unha parte do pobo impuxo a súa decisión de converter ao país nun páramo de lingua e cultura, mentres a outra asimilou, entendendo que o proceso seguía e que o páramo sería unha realidade. Hai dous Galizas, a dos que se quedan e a dos que se van”.

Do proxecto Galegos na Diáspora 1989-2009
Imaxe no libro: emigrantes galegos suben a un ALSA en París. © Delmi Alvarez/ Galegos na Diáspora.screen-shot-2016-09-26-at-9-36-00-am

Posted in Uncategorized